Ամուսնուն կորցրել է 5 տարի առաջ, միայնակ մնալով՝ ի վերջո լսել է ծանոթների խորհուրդներն ու դարձել բարեգործական ճաշարանի շահառու։
Նրան, ինչպես ոմանց, ընդառաջում են, թողնում, որ սնունդը տուն բերի, Անահիտն էլ այն, ինչ նախատեսված է մեկ անգամ ուտելու համար, բաժանում է երկու մասի՝ ճաշ եւ ընթրիք։
«Սկզբում ամաչում էի, թեկուզ, հիմա էլ եմ ամաչում, էնքան եմ ամաչում, բայց ստիպված եմ գալիս, մենակ դեղորայքին է հերիքում փողը, էլ ուտելիքի փող չի մնում»,- ասում է նա՝ ու դողացող ձայնը խլանում է աչքերը կարմրացնող արցունքներից։
«Բայց ուտելիքը շատ լավն է, տնականի նման, համով։ Դեռ երեկվանից գրեչկա ունեմ, գիտեն, որ մենակ եմ, շատ են լցնում, բայց դա գաղտնիք ա»։